Nr. 163 (5773) / 14. 07. 2008 r.

W ciągu 40 lat naszej znajomości widziałem odwagę Geremka - i przy zakładaniu podziemnego Towarzystwa Kursów Naukowych, i przy innych działaniach opozycji, i za czasów jawnej "Solidarności" lat 1980-81, i w okresie ucisku "S", i w stanie wojennym. Siedziałem z nim w obozie internowania w Jaworzu w tym samym korytarzu. Tam się zbliżyliśmy.

Geremek zawsze myślał w kategoriach ogólnych, o sprawach publicznych - i to nie w perspektywie miesięcy, ale lat. W Jaworzu napisał w zeszycie w kratkę esej o człowieku w więzieniu. Ostatnio krążył między Warszawą a Brukselą jak zawsze w sprawach publicznych.

Nasz kontakt po 1989 r. był zawsze ścisły. Ja byłem ambasadorem, a on szefem sejmowej komisji spraw zagranicznych. Ja ministrem spraw zagranicznych, on szefem komisji. Potem on był szefem MSZ, a ja szefem senackiej komisji spraw zagranicznych. Kiedy Unia Wolności wyszła z rządu Buzka, Geremek przestał być ministrem spraw zagranicznych. Doradził Buzkowi, żeby mnie zrobił szefem MSZ. I znów współpracowaliśmy. Bardzo się liczyłem z jego opiniami i radami.

W 2007 r. Geremek odmówił złożenia oświadczenia lustracyjnego. I przestał być członkiem Kapituły Orła Białego przy prezydencie. Wtedy ja z tej kapituły ustąpiłem.

Kiedy na jesieni 2007 r. zostałem ministrem w kancelarii premiera Tuska, Geremek zadzwonił, by pogratulować. - Słusznie zrobiłem? - spytałem. A on powiada, że oczywiście słusznie i że ma nadzieję, że zrobię coś dobrego. Ja mu na to, że spróbuję, ale że liczę na niego, młodego. Bo on miał 76 lat i był ode mnie o dziesięć lat młodszy.

W maju zatelefonował: "Jest taki zamiar, aby podpisać się pod listem wyrażającym solidarność z Lechem Wałęsą". Przez lata często telefonował i tak właśnie zaczynał: "Jest taki zamiar, aby...". Więc ja go pytam, czyj zamiar. Okazało się tym razem, że to zamiar Jerzego Buzka i Geremka. I podpisałem się pod tą inicjatywą także Geremka. To był mój ostatni z nim kontakt.

Not. em